Ana içeriğe atla

Ben

    Arabalar vızır vızır yoldan geçiyor. Durmak yanlış mı? Yoksa yol bitene kadar devam edilmeli mi? Durup düşünmeye zaman var mı, yoksa akışına bırakılmalı mı? Amacımı bilmeden yolda öylece ilerliyorum. Denediğim zaman kaybediyorum, kazandıklarımı fark edemiyorum. Düşüncelerim kan dolu, kendimi yaşarken düşünemiyorum. Yaşarken ölü gibiysem öldüğümde ne olacağımı çok merak ediyorum.

    Başımda olmayan dertlerim, hepside benim naçizane eserlerim. Belkide dert olan benim, amaçsız ve işlevsiz. Bir gün ki değişeceğim. Beynimle kalbimle daha iyi bir versiyonumu yaratacağım. İçinde yaşadığım bu kabusu ya değiştireceğim ya da bitireceğim.

Yorumlar

Son Yazım

Canımı Acıtan

      Bu canımı acıtan, ruhumu inciten ve gözlerimdeki ışığı kaybetmeme sebep olan olayı anlatırken canımın aslında hep acıdığını ancak büyük bir karmaşa içinde olan duygularım ve bunun devamından gelen düşüncelerimin bunu gizlediğini anlar gibi olduğum zamanlarda bile gerçekten anlamadığımı fark ettim. Bu olaydan sadece bir kişiye bahsetmiştim. Bu olay benim hayatımdı. O adam ne sevdiğimdi ne dostum ne de tanıdığımdı. Acıdan içi doldurulmuş ölü bir hayvan gibi olan ruhum hareketsiz ve bir heykel gibi durmaktan başka bir şey yapamıyordu. Bu kişi büyük bir müzisyen değildi aksine müziği baş ağrıtan ve ruha gram dokunamayan türdendi. Gerçi ben ne anlarım ki. Sesi kulaklarımı acıtan gitarı ile çıkardığı ses sanki içinde bulunduğumuz geminin çığlıkları gibiydi, batıyor olduğumuzu düşünen gemi bir oraya bir buraya sallanıyor durumdan kurtulmaya çalışıyordu. Batmayan bir gemiye battığını düşündüren müzisyen yuhalanmalar içinde kafası eğik sahneden inerken şapkasının altından mi...